صفحه اصلی - فروم پرشین سون

بازگشت   PersianSeven Forums > تالارهای فرهنگ و هنر | Art & Pictures > انجمن تخصصی ساز و موسیقی > ساز و تئوری
پورتال پرشين راهنمایی جــوایز IShop وبلاگ پرشین تماس با ما


ارسال مبحث جدید  پاسخ
 
LinkBack ابزارهای موضوع جستجو این تاپیک حالت نمایش
قدیمی 07-14-2014   #1 (لينک اين پست)
معاونت سایت
 
آواتار فرنوش
 
تاريخ عضويت: Oct 2013
محل سكونت: اصفهان
سن: 22
اسم واقعی: یلدا
پست ها: 48,423
تشكرها (از ديگران): 24,972
تشكر شده 18,986 بار در 11,276 پست
چوق (ثروتمند شماره 3): 32,369,474
پاداش داده شده 1,538 مرتبه
تاکنون 1,173 مرتبه با چوق تشکر کرده
تشکر شده با چوق 594 مرتبه
فعاليت Longevity
0/20 10/20
Today پست ها
ssss48423

ويترين جوايز


عکسهای خریداری شده
پرسپولیس تهران چلسی پرسپولیس تهران
New.s ساز ها، تاریخچه و بزرگان موسیقی الکترونیک

بیش از یک قرن است که موسیقی الکترونیک در فرم های گوناگونش به وجود آمده و پیشرفت کرده است. شاید بتوان زمانی که صدا ضبط شد را آغاز موسیقی الکترونیک تلقی کرد. در متن زیر به تفصیل گونه های مختلف الکترونیک و اشخاصی که در پیشبرد موسیقی الکترونیک نقش داشتند شرح داده شده است.

بیش از یک قرن است که موسیقی الکترونیک در فرم های گوناگونش به وجود آمده و پیشرفت کرده است. شاید بتوان زمانی که صدا ضبط شد را آغاز موسیقی الکترونیک تلقی کرد. در متن زیر به تفصیل گونه های مختلف الکترونیک و اشخاصی که در پیشبرد موسیقی الکترونیک نقش داشتند شرح داده شده است. (یکی از مشکلاتی که در باب تحقیق درباره موسیقی الکترونیک وجود دارد محدودیت بسیار زیاد متون ترجمه شده و منابع بسیار اندک است.)
موسیقی الکترونیک و تاریخچه آن:

زمانی که تجهیزات الکتریکی به طور مستقیم وارد موسیقی شد، اشکالی از موسیقی به وجود آمد که آن ها را موسیقی الکترونیک می نامیم.
این تجهیزات جهت ساختن صداهایی با طول موج های مشخص و یا تغییر دادن صداها، ویرایش صدا، گذراندن آن از فیلترهای مخصوص و اضافه کردن جزئیاتی به آن و در ابتدا برای ساختن پس زمینه موسیقی و نهایتاً به وجود آمدن سبک و سیاق های خاص و نو توسط گروه ها و موسیقیدانان به کار گرفته شد.
با پیدایش کامپیوتر زندگی و تفکر بشر شکل و جهت تازه ای گرفته است. موسیقیدانان از تکنولوژی کامپیوتری در جهت رسیدن به اهداف و پژوهش هایشان استفاده می کنند. تجهیزات و تکنولوژی ای که مورد استفاده آنان می باشد همواره در حال گسترش است. کمپانی ها و کارخانه ها پیوسته در اندیشه راحت تر کردن بالا بردن سطح کیفیت فرآورده هایشان هستند.
استفاده از تکنولوژی با ضبط صدا آغاز شد. به تدریج سازهای الکتریکی ساخته شد:
سینتی سایزر۱، سمپلر۲، درام الکتریکی۳، کامپیوتر و کلیه سازهایی که توسط الکترونیک تقویت شده اند، مجموعه این سازها را تشکیل می دهند. لازم به ذکر است استودیوی صوتی نیز از ابزارهای اصلی آهنگسازان الکترونیک است.
موسیقی الکترونیک:

از زمان توسعه و تکامل نوار استودیویی، سینتی سایزر و کامپیوتر در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، آهنگسازان از امکانات بالقوه نامحدودی برای پدید آوردن و مهار صدا برخوردار شدند. موسیقی الکترونیک از همان گستردگی و تنوع موسیقی غیر الکترونیک برخوردار است. طیف آثار الکترونیک، موسیقی راک، موسیقی تصادفی و آثار سریال را در خود گنجانده است.
سازها و ابزار الکترونیک این امکان را برای آهنگساز فراهم آورده اند تا رنگ صوتی، کشش، دینامیک و زیر و بم صداها را با دقتی بی سابقه مهار کند. آهنگساز دیگر محدود به استفاده از اجراکننده نیست. نخستین بار است که آهنگسازان می توانند بی واسطه در مقوله کارشان ـ صوت ـ به کار پردازند. دیگر به میانجی ها، یعنی اجراکنندگان، نیازی نیست. نوار استودیویی یک اثر موسیقی، به خودی خود اثری موسیقایی است. به این ترتیب، تنها و فقط آهنگساز است که مسئول تحقق دگرگونی های ظریف ریتم، رنگ آمیزی و دینامیک است؛ این کار زمانی به اجراکننده واگذار می شد.
بسیاری از آهنگسازان برای انسانی ساختن موسیقی الکترونیک، نیاز به در آمیختن آن را با موسیقی اجراکنندگان زنده حس می کنند. این کار، می تواند به روش های گوناگون انجام شود. برخی قطعه ها از یک یا چند نوازنده همراه با صداهای ضبط شده در استودیو بهره می گیرند. صداهای ضبط شده ممکن است صداهای الکترونیکی، انواع سر و صدا و یا ضبط اجرای زنده نوازندگان باشد.
گاه نیز اجراکنندگان ممکن است با اجرای دوئت میان خود و یا هم نوازی با نسخه ای ضبط شده از اجرای خود که با روش های الکترونیکی پرورانده شده است سر و کار داشته باشند. آهنگسازان در ترکیب اجراهای زنده و صداهای ضبط شده با مسئله تطبیق زمانی صداهای اجرای زنده ـ که از اجرایی به اجرای دیگر تغییر می یابد ـ و صداهای تغییرناپذیر ضبط شده روبه رو هستند. در سال های اخیر، برخی از آهنگسازان با آفرینش آثاری تعاملی برای اجراکنندگان و کامپیوتر به این مسئله پرداخته اند. در این آثار، کامپیوتر توسط آهنگساز چنان برنامه ریزی می شود که بتواند به روش های موسیقایی خود را با اجرای زنده هم خوان کند.
گروه دیگر از آثار الکترونیک آثاری هستند که در آن ها سازهای رایج، سینتی سایزرهای دیجیتال و نمونه سازها در اجرای زنده به کار گرفته می شود. علاوه بر این، صدای سازهای معمول نیز ممکن است از راه شبیه سازی و تقویت به وسیله آمپلی فایر کیفیتی هیجان انگیز بیابد. استفاده آهنگسازان از پیانو و ویولون الکتریکی نمونه چنین کاری است.
موسیقی الکترونیک نه فقط به خودی خود که از نظر تأثیر بر تفکر موسیقایی نیز اهمیت دارد. سازهای الکترونیک تداعی کننده صداهایی نو و شکل هایی تازه از ساختار ریتمیک هستند. میلتن ببیت می گوید: «امکانات موسیقی الکترونیک، مرزها و محدودیت هایی را به ما نشان داده است که پیش از این درک نشده بود ـ محدودیت هایی رمزآمیز مانند محدوده شنوایی انسان، محدودیت او در اندیشیدن به مفاهیم و ادراک، در بسیاری موارد کیفیت هایی خاص را در نظر داریم، اما پی می بریم که گوش انسان توانایی تشخیص آن را ندارد… دلیل به سادگی آن است که ارگانیسم انسان نمی تواند با سرعت کافی واکنش نشان دهد، نمی تواند صداها را با همان سرعت و دقتی که سینتی سایزر پدید می آورد یا بلندگو بازآفرینی می کند دریافته و از یکدیگر تفکیک کند.»
سازهای الکترونیک:

ساز الکترونیک سازی است که صدا را به روش الکترونیک ایجاد یا تقویت می کند. اختراع اولین نمونه های این سازها به ۱۹۰۴ بر می گردد، اما از دهه ۱۹۵۰ به بعد تاثیری چشمگیر بر موسیقی داشته اند. امروزه تکنولوژی الکترونیک و تکنولوژی کامپیوتر به سرعت پیشرفت کرده، پیوسته متحول شده و به گونه ای فزاینده درهم آمیخته شده اند. سازهایی تقویت شده مانند پیانو، ارگ و گیتار الکتریکی نیز سینتی سایزر، کامپیوتر و یا ترکیب تمام آن ها از جمله سازهای الکتریکی هستند که برای اجرا و ساخت موسیقی به کار می روند.
استودیوی صوتی ابزار اصلی آهنگسازان موسیقی الکترونیک در دهه ۱۹۵۰ بود. مواد خام یک استودیوی صوتی از صداهایی ضبط شده ـ یا بدون زیر و بم معین ـ که ممکن است منشاء الکترونیک داشته و یا از منابعی واقعی مانند صدای فلوت و آوای پرندگان فراهم آمده باشند تشکیل می شود.
آهنگساز این صداها را به شیوه هایی گوناگون می پروراند؛ شیوه هایی همچون تند و کند کردن، تغییر زیر و بم کردن یا کشش زمانی، پژواک دادن، عبور از فیلترهای صوتی به منظور تغییر رنگ آن ها، میکس (آمیختن) و ویرایش نوار استودیویی (برش و چسباندن تکه های مختلف نوار) برای پخش آن ها به ترتیبی دلخواه. ریتم به طور کامل در مهار آهنگساز است، زیرا مدت تداوم یک صدا به طور قسمتی از نوار که صدا بر روی آن ضبط شده بستگی دارد.
با این همه، ویرایش و ضبط نوار استودیویی روندی دشوار، غیر دقیق و وقت گیر بود و به همین سبب بسیاری از آهنگسازان دهه ۱۹۶۰ به سینتی سایزر که در حدود ۱۹۵۵ اختراع شد رو آوردند.
سینتی سایزر دستگاهی با اجزای الکترونیک است که می تواند صدا را ایجاد، تبدیل و مهار کند. سینتی سایزر قادر به پدید آوردن گسترده ای بسیار متنوع از صداهای موسیقایی و غیر موسیقایی است و مهار کامل زیر و بم، رنگ، شدت و کشش صداها را برای آهنگساز ممکن می کند. سینتی سایزرها را اغلب می توان با شستی هایی نواخت که این نیز امتیازی دیگر نسبت به مکانیسم های استودیویی صوتی است.
سینتی سایزرها از نظر ابعاد و توانایی با یکدیگر متفاوت اند.
برای نمونه، میلتن ببیت در خلق کمپوزیسیون برای سینتی سایزر، سینتی سایزری عظیم و بی نظیر را به کار گرفت که در ساخت آن از لامپ خلاء استفاده شده است و سراسر یک دیوار از مرکز موسیقی الکترونیک کلمبیا ـ پرینستن در نیویورک را اشغال می کند. در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ سینتی سایزرهای کوچک تر و ارزانتر ترانزیستوری ساخته شدند که موگ۴ و باچلا۵ نمونه های آن هستند؛ چنین سینتی سایزرهایی در استودیوهای موسیقی الکترونیک، دانشگاه ها و بنگاه های تبلیغاتی نصب شد، در کنسرت های زنده راک و موسیقی الکترونیک نواخته شد و برای خلق موسیقی فیلم های سینمایی و تلویزیونی به کار آمد. امروزه سینتی سایزرهای بسیار پیشرفته که از توانایی های کامپیوتر نیز بهره می گیرند ساخته شده است و چندین تکنولوژی گوناگون در آن ها به کار گرفته می شود.
سنتز آنالوگ ـ قدیمی ترین تکنولوژی به کار رفته در سینتی سایزرها که تا حدود ۱۹۸۰ بر موسیقی الکترونیک سیطره داشت ـ آمیزه ای از صداهای پیچیده را به کمک فیلترهای صوتی پرداخت شده است به کار می گیرد. این تکنولوژی نیز، مانند هر تکنولوژی آنالوگ، مبتنی بر ارائه داده ها به صورت مقادیر سنجش پذیر فیزیکی ـ در این مورد، مشخصه های فیزیکی امواج صوتی ـ است.
سنتز دیجیتال مدولاسیون فرکانس (اف ام ) توسط جان چاونینگ ابداع شد و امتیاز آن را کمپانی یاماها خریداری کرد و از آن پس در سازهای الکترونیک یاماها به کار رفته است. این تکنولوژی نیز مانند دیگر تکنولوژی های دیجیتال (رقمی) مبتنی بر ارائه مقادیر فیزیکی ـ در این مورد، مختصات نقاط منحنی های صوتی ـ به صورت عدد است.
جلوه سازها که معکوس کننده ها، پژواک سازها و نیز تفکیک کننده های استریو را شامل می شوند، اغلب بخشی جداناشدنی از هر سینتی سایزر و روند سنتز صوتی به شمار می آیند. این ابزار کم و بیش در روند ضبط تمام انواع موسیقی (به ویژه موسیقی پاپ) و نیز در برخی از اجراهای زنده به کار می روند.
قرار گرفتن نمونه هایی کوچک از صداهای واقعی ضبط شده با روش دیجیتال در مهار شستی های سینتی سایزر، نمونه سازی را نیز به عنوان یکی از تکنولوژی های کاربردی در سینتی سایزر در آورده است؛ با آنکه چنین صداهایی را می توان هنگام پخش به دلخواه دچار تغییر و تبدیل ساخت، اما در نمونه سازی، سنتز به معنای حقیقی وجود ندارد. نمونه سازی را می توان شکلی پیشرفته از پیوند صداها بر نوار استودیویی دانست: تکنیکی که به آهنگساز امکان می دهد تا به ضبط دیجیتال تکه های کوچک صوتی (یا همان نمونه ها) بپردازد و سپس آن ها را بپروراند. نمونه سازی بخشی جدایی ناپذیر از کار سینتی سایزرهای نه چندان گران قیمت متصل به کامپیوتر و نیز یکی از مهم ترین جنبه های ساخت موسیقی الکترونیک امروزی است.
یکی از پیشرفت های چشمگیر در تکنولوژی سنتز صدا با عنوان رابط دیجیتال سازهای موسیقی (میدی) شناخته می شود؛ استانداردی سخت افزاری که توسط سازندگان تجهیزات موسیقی الکترونیک برای اتصال وسایل الکترونیک اجرای موسیقی به سینتی سایزر اختیار شده است. میدی امکان آن را فراهم آورده تا مکانیسم نواختن و ایجاد موسیقی به واقع از یکدیگر جدا شوند؛ امروزه شستی هایی مشابه شستی های پیانو، مهارکننده های سازهای بادی چوبی و مهارکننده های زهی که هر سه مانند سازهای اصلی به کار می روند، از وسایلی هستند که برای نواختن موسیقی الکترونیک به سینتی سایزر متصل می شوند. همچنین با هر کدام از سازهای میدی که به کامپیوتر شخصی (pc) متصل باشند می توان سیگنال هایی را وارد کامپیوتر کرد یا به آن ها از کامپیوتر سیگنال هایی فرستاد و استفاده کننده می تواند به ذخیره و ویرایش موسیقی بپردازد. نت هایی را که نگاشته به موسیقی بدل می کند یا نت هایی را که نواخته است بر نمایشگر دیده یا از چاپگر دریافت کند.
کامپیوتر سومین و متأخرترین رده از وسایل الکترونیک است، که برای پدید آوردن و نیز ضبط موسیقی به کار گرفته شد؛ پس از استودیوی صوتی و سینتی سایزر بود که کامپیوتر برای خلق، اجرا و ضبط موسیقی تکامل یافت و به کار گرفته شد. از آنجا که امواج نوسانی سازنده صدا را می توان به صورت مجموعه ای از اعداد (مشخصه های فیزیکی) نشان داد، کامپیوتر را می توان چنان برنامه ریزی کرد که مشخصه های صوت را از آهنگساز دریافت کند و سپس آن ها را به اعداد متناظر با این مشخصه ها تبدیل نماید. سرانجام، اعداد از طریق یک مبدل کامپیوتری به صداهایی قابل شنیدن و قابل ضبط بر نوار صوتی بدل می شوند.
دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ دهه پیشرفت تکنولوژی در ساخت کامپیوترهای کوچک بود، کامپیوترهایی که آهنگساز را قادر می ساخت تا موسیقی برنامه نویسی شده را در همان لحظه بشنود؛ کامپیوترها از آن پس باز هم پیشرفته تر شده اند. سنتز موسیقی (به طور عمده، ایجاد صداهایی که با هیچ شیوه دیگری قابل دستیابی نیستند)، کمک به آهنگساز در نت نگاری (مطابق قواعد منتخب آهنگساز)، ذخیره سازی نمونه سیگنال های صوتی و مهار مکانیسم سنتز صدا، برخی از کاربردهای کامپیوتر در موسیقی است.
جداسازی کامل وسایل و روش های گوناگون مورد استفاده در موسیقی الکترونیک مدرن از یکدیگر آشکارا نه ممکن است و نه فایده ای دارد؛ تمایز میان تکنولوژی سینتی سایزر و تکنولوژی کامپیوتر تمایزی روشن و مشخص نیست.
استودیوهای موسیقی الکترونیک برای دسترسی به صداهایی هر چه متنوع تر و نیز مهار بیشتر آهنگساز بر آن ها، امروزه گسترده ای از دستگاه های هم بسته الکترونیک مانند دستگاه های ضبط، سینتی سایزر، کامپیوتر و دستگاه های میکس و فیلترهای صوتی را در خود جا داده اند.
تمام این دستگاه ها، امکان بهره برداری آهنگساز را از سراسر طیف صوتی به گونه ای بی سابقه فراهم می آورند. با این همه، کیفیت موسیقی خلق شده هنوز نیز به تخیل و نیروی سازمان بخش ذهن انسان بستگی دارد.
سال شمار موسیقی الکترونیک

اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم:

اولین و خالص ترین ساز الکترونیکی تله هارمونیوم۶ بود که در سال ۱۸۹۷ توسط Thaddeus تکمیل شد. وزن آن در حدود هفت تن و ابعاد آن به اندازه یک واگن باری بود. تا سال ۱۹۲۰ افراد دیگری سعی کردند تله هارمونیوم های دیگری بسازند.
سال های ۱۹۴۰ تا ۱۹۵۰

در خلال جنگ جهانی دوم موسیقی الکترونیک توسط آهنگسازان پیشرفته به کار می رفت و آن ها را از محدودیت های سازی رهانیده بود.
اولین قطعه موسیقی کلاسیک توسط Pierre Shaeffer نوشته شد. او سعی کرد که استودیویی برای ساخت و ضبط قطعات ارکستری کلاسیک به سبک الکترونیک راه اندازی کند. در آمریکا برای اولین بار موسیقی الکترونیک روی نوار مغناطیسی توسط Louis And Bebe Barron ضبط شد.
سال های ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۰

در اوایل ۱۹۵۰ Otto Lveningو Vladmir Ussachevsky روی ضبط بر نوار مغناطیسی کار می کردند و یک استودیو برای موسیقی الکترونیک و آزمایش های ضبط صدا ساختند که یک مهندس به نام Petter Mauzey در آنجا نتیجه آزمایش ها را بررسی می کرد. مرکز موسیقی الکترونیک کلمبیا در نیویورک ـ که امروز به آن، مرکز موسیقی کامپیوتری می گویند ـ در سال ۱۹۵۸ توسط آن ها ساخته شده است.
Robert Moog با افزایش ولتاژ برق دستگاه های ضبط صدا و کنترل نوسانات الکتریکی و استفاده از ژنراتور بنیان ساخت سینتی سایزر را گذاشت که امروزه آن را با نام سینتی سایزرموگ می شناسیم. در ۱۹۵۷ Max Mathews از کامپیوترهای ابتدایی برای ساخت صدا استفاده کرد. در مجموع در دهه ۵۰ موسیقی الکترونیک جای خود را در فرهنگ موسیقیدانان باز می کرد.
۱۹۶۰ ـ ۱۹۷۰

زمانی که Radio Phonic Workshor صدای جلوه های ویژه را توسط BBC معرفی کرد و در تلویزیون از این صداها استفاده شد و موسیقی فیلم Doctor Who به سال ۱۹۶۳ ساخته شد، قدم های اصلی برای پذیرفته شدن موسیقی الکترونیک طی شده بود.
گرچه موسیقی الکترونیک و پدیده ای که بعدها به نام هنر دیجیتال نامیده شد ابتدا با اجرای دوباره قطعات کلاسیک در فرهنگ مردم، رسوخ کرد و این گونه شناخته شد، اما زمانی که گروه های The Beach Boys و The Beatles از Melotron و پدال الکتریکی استفاده می کردند، این موسیقی با فرهنگ موسیقی مردم اجین شده بود.
استفاده از سینتی سایزرهای موگ اشکالاتی به همراه داشت: آن ها فقط برای یک نت در یک زمان صدا می ساختند و برای اجرای یک قطعه موسیقی به لایه های بسیار زیاد صدا نیازمند بودند. با توسعه تکنولوژی، سینتی سایزر نیز توسعه یافت و گونه های مختلفی از آن ساخته شد. اغلب گروه های راک از سینتی سایزر استفاده می کردند. گروه های The United States of America و Pink Floyd و Silver Apple از این جمله اند. اگرچه تمام اجزای موسیقی آن ها الکترونیک نبود (به جز برخی از آهنگ های (Silver Apple اما صدای ساخته شده آن ها وابسته به سینتی سایزر بود.
مثلاً: شخصی به نام Wendy Carlos سعی کرد قطعاتی از باخ را با ابزار الکترونیکی بازنوازی کند.
۱۹۷۰ ـ ۱۹۸۰

در آلمان موسیقی الکترونیک هم پای موسیقی مردمی در جریان بوده است. موسیقی جز۷ نیز از این تکنولوژی بهره می گرفت. شنونده های این نوع موسیقی با سطح وسیع تری از صداها مواجه شدند.
پیانیستی به نام Herbic Hancock با گروه The Head Honter در دهه ۷۰ در این راه نقش به سزایی داشت. اوج فعالیت های او در مجموعه ای به نام Future Shock می توان دید. موسیقیدانانی نظیر: Tangerine Dream، Klavs Schulze،Brianneno ،Vangelis، Jianmichel، Ray Buttigieg و آهنگسازان ژاپنی مثل: Kitaro و Isaotomita در مردمی کردن موسیقی الکترونیک سعی بسیار کردند.
به علاوه صنعت فیلمسازی آغاز به استفاده از صداهای الکترونیکی در موسیقی متن و جلوه های ویژه صدا کرد. فیلم های علمی و تخیلی استعداد زیادی برای استفاده از این نوع موسیقی داشتند. از پیشروان در این راه می توان از Stanly Kubrik نام برد که در فیلم معروف پرتغال کوکی(Clock Work Orange) که بر اساس رمانی از Anthony Burje ساخته شد، از موسیقی الکترونیک بهره فراوان برد. موسیقی این فیلم توسط Wend Carlos ساخته شد.
در اواخر ۱۹۷۰ و اوایل ۱۹۸۰ سینتی سایزرهای بزرگ و آنالوگ جایشان را به سینتی سایزرهای دیجیتالی و سمپلر دادند. سمپلرهای اولیه همانند سینتی سایزرهای اولیه بزرگ و گران بودند تا اینکه در اواخر ۱۹۸۰ از قیمت آن ها کاسته شد.
برخی از موسیقیدانان پیشرو فضاهای صوتی شلوغ و پ ُرهمهمه را مهار کرده و از آن در ریتمیک کردن موسیقی رقص و بعد برای گیتار متال استفاده کردند. عده ای از این صداهای جدید، فضاهای صوتی خشن تری ساختند.
در ضمن برخی دیگر این صداهای خشن را به صداهای مهیج تبدیل کردند. هنوز نیز عده ای این فضاهای صوتی خشن و مهیج را با موسیقی های قدیمی می آمیزند و این صداها را مردمی تر می کنند. اجرای دوباره برخی قطعات موسیقی قدیمی به وسیله گیتار الکترونیک و افکت و… بیانگر همین امر است.
۱۹۹۰ ـ ۲۰۰۰

در اواخر دهه هشتاد و اوایل دهه نود با توسعه موسیقی Techno در دیترویت (Detroit) و Hovse Music در شیکاگو (Chicago) پایه جنبش Acid Hovse به وجود آمد که مبنای آن را موسیقی الکترونیک تشکیل می داد و در کلاب های شبانه۸ جریان داشت.
سرعت زیاد این موسیقی که به وسیله تکنولوژی جدید امکان پذیر شده بود میل شدیدی برای رقصیدن ایجاد می کرد.
در سال ۱۹۹۴ در کشور انگلستان، قوانینی در مورد ساختن ریو۹ تنظیم شده است. موسیقی ریو شامل تغییر دادن ضرب یک موسیقی و تبدیل آن به موسیقی تند و رقصی است.
قوانین مربوط به ساخت موسیقی ریو به این ترتیب بود که گرفتن مجوز استفاده از آهنگ اصلی را برای تبدیل آهنگ او به موسیقی Rave الزامی می ساخت.
همچنین در این سال ها پایین آمدن هزینه های مربوط به تجهیزات الکترونیکی و دیجیتالی باعث به وجود آمدن موسیقی ها سبک های بیشتری شد؛ به ویژه در مورد موسیقی پاپ و مردمی این امر پیشرفت چشمگیری داشته است.
زیاد شدن کامپیوتر خانگی از یک سو موسیقی الکترونیک را به مردم نزدیک کرد و از سوی دیگر باعث گردید که توان ساختن و ویرایش موسیقی الکترونیک از شکل حرف های خود خارج شود. امروزه هر کسی می تواند با خریداری یک نرم افزار و یادگیری استفاده از آن موسیقی الکترونیک تولید کند.
گونه ها۱۰

موسیقی الکترونیک، به ویژه در اواخر دهه ۹۰، به سبک های مختلفی تقسیم شد و هر کدام از این سبک ها مولد سبک های دیگری شدند.
در واقع رابطه نزدیک این سبک ها باعث عدم وجود مرزهایی کاملاً مجزا شده است. همین امر امکان تشخیص دقیق و سبک شناسی را تا حدودی با مشکل روبه رو می کند. فرم های اولیه را می توان به دو دسته تجربی و کلاسیک تقسیم بندی کرد. نوع POP یا الکترونیک دنس۱۱ در اوایل ۱۹۸۰ به وجود آمد که سبک های آن عبارت اند از:Electro, Trance, Techno, Hovse. Break Beat, Drum and Bass
با افزایش استفاده از کامپیوترهای شخصی، نوع تازه های از موسیقی الکترونیک به وجود آمد که آن را Chipminic یا Beat pop می نامند.
الکترونیک دنس و موسیقی نسل نو۱۲ :

اواخر سال های ۷۰ و بعد از آن موسیقی الکترونیک موسیقی دیسکویی را تحت تأثیر قرار داد و گونه هایی از موسیقی را به وجود آورد. بعضی دیسکوها به کلوپ تبدیل شدند.
شیکاگو از عمده ترین پایگاه ها به شمار می رفت. این شیوه استفاده از موسیقی الکترونیک، الکترونیک دنس نام گرفت. موسیقیدانان هاوس، تکنو، الکترونیک و هیپ هاپ که وجودشان مرهون پیش قدمان سینتی سایزرهای آنالوگ و سمپل هایی که اساس کیبوردی دارند است.
آهنگی از Donna Ummers به نام I Feel love در به وجود آمدن این سبک مؤثر بود. همین طور پیشرفت و تغییرات در موسیقی Space Rock نیز بر آن تأثیر گذاشت.
یکی از کلاپ هایی که در زمینه الکترونیک دنس فعال بودن کلوپ Ware Hovse در شیکاگو بود. نام موسیقی Hovse برگرفته از نام این کلوپ است. DJ اصلی این کلوپ Franki Knvckles بوده، او نغمه های قدیمی رقص را با نغمه های جدید و آهنگ های گوناگون مخلوط۱۳ می کرد.
Hovse Music:

موسیقی هاوس به مجموعه سبک های گوناگون موسیقی الکترونیک دنس تعلق دارد. شروع این گونه موسیقی به اوایل دهه هشتاد بر می گردد.
ضرب رایج در این موسیقی چهار چهارم است که توسط درام الکتریکی حفظ می شود.
اساس این موسیقی تلفیق موسیقی های رقص گوناگون است. در به کارگیری این نغمه ها محدودیت خاصی وجود ندارد و میت وانند از Blues و Jazz موسیقی ملل مختلف یا موسیقی دیگری تشکیل شوند و اصل بر ریتمیک بودن و تلفیق است.
همان طور که در بالا اشاره شد پایگاه موسیقی هاوس شیکاگو و نام آن برگرفته از کلوپی در همان شهر است.
Techno Music:

هم زمان با هاوس در شیکاگو سبکی به نام تکنو در دیترویت به وجود آمد. این موسیقی از موسیقی الکترونیک اروپا نشئت گرفته است.
پیشگامان این موسیقی Kevin Saundebson, Deppick May, Juan Ak Tins بودند. Ak Tins این سبک را دنبال کرد و گروهی به نام Kms راه او را پی گرفتند.
کلمات روی موسیقی بیشتر درباره رقصیدن، حرکت کردن، دعوت به رقص و تکان دادن بدن است. اشاراتی هم به مواد مخدر رایج در کلوپ ها دارند. مواد انرژی زا و توهم زایی مانند Lsd. شاید نام Trance برگرفته از واژه Trance به معنی نشئگی و تحرک باشد.
موسیقی تکنو به طور کامل از موسیقی الکترونیک بهره گرفته است.
Electronic Dance در بریتانیا:

از اواخر قرن بیستم به بعد انگلستان تبدیل به یکی از مهم ترین قطب های موسیقی موج نو و مدرن گردید. لندن بزرگ ترین استودیوهای ضبط صدا و کلوپ ها و بی نظیرترین کنسرت ها را در خود جای داده است.
هر چند انگلستان بیشتر پایگاه موسیقی Heavy Metal, Hard Rock, Rock بوده، اما به طور کلی همواره پایاپای دیگر پایگاه ها و گاه جلوتر از آن ها در حرکت بوده است.
موسیقی هاوس هم زمان با شیکاگو در لندن نیز به وجود آمد و راه خود را در پیش گرفت. این سبک بیشتر در شمال انگلیس رایج بوده است.
درجه علاقه مردم به موسیقی الکترونیک دنس به ترتیب؛ تکنو، هیپ هاپ و کلاسیک هاوس می باشد.
New Age:

موضوع موسیقی نسل نو و گرایش آن ها به مسائل معنوی، تعمق، طبیعت، تفکر و ایستایی است. Easy Listening (یا آسان شنیده شدن/ گوش کردن) این موسیقی دلیل بر ضعف آن نیست.
موسیقی نسل نو فاقد صداها و ریتم های خشن است. هارمونی های جالب آن ها نشان از قریحه خوش آن دارد. آن ها سعی در خلاقیتی دارند که روح ما به آن نیازمند است.
معرفی گروه ها :

موسیقیدانان Rock Jazz در ابتدا در مقابل موسیقی نسل نو در دهه های ۶۰ و ۷۰ واکنش منفی نشان دادند، اما کمی بعد خودشان جذب این موسیقی و امکانات آن شدند.
از هنرمندان اولیه نسل نو می توان به Stephan Halpren اشاره کرد. موسیقی او یک نوع موسیقی احساساتی بود، ولی نتوانست برای کارش کمپانی ضبط صدا پیدا کند و خودش مسئولیت ضبط و پخش کارش را عهده دار شد.
مکان هایی که او موسیقی اش را در آن ها پخش می کرد سالن های بدن سازی، یوگا، فروشگاه های مواد غذایی و لباس فروشی ها بودند.
از دیگر آیتم های معنوی موسیقی او: تپش های طولانی، به اندازه طول تنفس یک انسان بالغ است.
Tangerine Dream:

این گروه آلمانی در سال ۱۹۶۷ شکل گرفت و در سبک الکترونیک دنس کار خود را ادامه داد. آن ها در ابتدا در زمره تجربه گراها و مینی مالیست ها قلمداد می شدند و در ادامه راه تحت تأثیر موج نوی موسیقی از سازهای الکترونیکی استفاده کردند. آن ها گرایشاتی فیلسوفانه به دادائیسم و سوررئالیسم داشتند و از این نگرش فلسفی الهام می گرفتند. کلوز شولتز نیز عضو این گروه بود. همچنین در زمینه ساخت موسیقی فیلم نیز این گروه فعالیت می کرد.
Kius Schulze:

او را پدرخوانده موسیقی الکترونیک می دانند. او که دارای ملیت آلمانی است، در اوایل دهه ۶۰ در گروه های مختلفی نوازنده گیتارباس و درام بود. سال ۶۹ در گروه Tangerine Dream شروع به کار کرد. سال ۱۹۷۳ اولین آلبوم مستقل خود به نام Black Dance را منتشر کرد.
موسیقی الکترونیک دنس از او تأثیر فراوانی گرفته است.
Kitaro:

سال ۱۹۵۳ در ژاپن شکل گرفت. سبک Kitaro را می توان منحصراً موسیقی ملودیک با سینتی سایزر نامید. او در ژاپن به مدرسه گیتار الکترونیک رفت و در دهه هفتاد یک گروه Progressive Rock شکل داد.
در سفری به اروپا با شولز ملاقات کرد و بعد از آن مشغول به ساختن صداهای غیر معمول و جدید با کیبورد شد و توانست به سرعت پیشرفت کند. او کاندید و برنده جوایز بسیاری شد. موسیقی فیلم جاده ابریشم از کارهای اوست.
Vangelis:

این گروه به سال ۱۹۴۳ در یونان شکل گرفت. VANGELIS را بیشتر با موسیقی هایی که برای فیلم ها ساخته اند می شناسند. در سال ۱۹۸۱ برنده جایزه برای موسیقی فیلم ارابه آتش شد.
او دوست نزدیک جان اندرسن (خواننده) بود. آن ها با هم مجموعه کارهایی با نام جان و ونجلیس منتشر کردند. Vangelis یکی از پرکارترین موسیقیدانان الکترونیک بود و جوایز زیادی نیز نصیب خود کرد.
نتیجه گیری:

اگرچه امروزه موسیقی و موسیقی الکترونیک از شکل های ابتدایی خود در آمده و تغییر کرده است، اما موسیقی همچنان به عنوان یک هنر از ارزش موسیقایی خودش برخوردار است. کلیه امکاناتی که در راه ساخت یا ضبط و یا ویرایش صدا و… به تدریج به وجود آمده است همه و همه برای آن است که شرایط استفاده کنندگان و مخاطبان راه ساده تر کند. آنچه که اهمیت دارد خود موسیقی است و نباید اجازه داد که درگیر شدن با امکانات حاشیه ای هر چند هم که اهمیت داشته باشد اصل موسیقی کم اهمیت تر جلوه کند. چنانچه در متن حاضر گفته شد پیشرفت تکنولوژی و کامپیوتری تغییرات زیادی در موسیقی به وجود آورده است، اما این تغییرات بنیادی نبوده اند.
هما امینی ابیانه


فرنوش آفلاین است   پاسخ به نقل قول چوق/پاداش
پاسخ

به اشتراک بگذارید

برچسب ها
موسیقی, ها،, الکترونیک, بزرگان, تاریخچه, ساز


كاربران در حال ديدن تاپیک: 1 (0 عضو و 1 مهمان)
 
ابزارهای موضوع جستجو این تاپیک
جستجو این تاپیک:

جستجوی پیشرفته
حالت نمایش

مجوزهای ارسال و ویرایش
شما نمیتوانید موضوع جدید ارسال کنید
شما نمیتوانید به پست ها پاسخ دهید
شما نمیتوانید فایل پیوست ضمیمه کنید
شما نمیتوانید ارسال های خود را ویرایش کنید

BB code : فعال
شکلکها : فعال
[IMG] : فعال
HTML : غیر فعال
Trackbacks are فعال
Pingbacks are فعال
Refbacks are فعال

خط مشی بانک مرکزی
جهت ارسال تاپیک جدید: 100 چوق
جهت ارسال پست: 50 چوق
به ازای هر کارکتر در پست : 1 چوق


زمان محلی شما با تنظیم GMT +3 هم اکنون 07:35 PM میباشد.

Powered by vBulletin .
Copyright © 2019 vBulletin Solutions, Inc. All rights reserved.