نمايش پست تنها
قدیمی 10-28-2015   #1 (لينک اين پست)
taha Male
مدير انجمن شعر و ادبيات
 
آواتار taha
 
تاريخ عضويت: Oct 2013
محل سكونت: تبریز
سن: 70
اسم واقعی: تیمور
پست ها: 60,154
تشكرها (از ديگران): 23,498
تشكر شده 39,532 بار در 25,900 پست
چوق (ثروتمند شماره 1): 83,208,724
پاداش داده شده 1,583 مرتبه
تاکنون 1,149 مرتبه با چوق تشکر کرده
تشکر شده با چوق 1,734 مرتبه
فعاليت Longevity
20/20 11/20
Today پست ها
ssss60154

ويترين جوايز
رتبه ١ کاربر فعال ماه گذشته زیباترین پروفایل بهترین افتتاح کنندگان مبحث مدیران انجمنها 
مجموع جوايز: 4


عکسهای خریداری شده
تراکتور سازی هفت میوه گیلاس پرویز پرستویی
نوشیدنی انگور گیلاس انگور
انگور ریال مادرید توپ فوتبال
پيش فرض نگاهی به ادبیات ژاپن



ادبیات به سبک سامورائی

ادبیات ژاپن سال هاست که نویسنده ها و خواننده های ایرانی را تحت تأثیر خود قرار داده، اما در این چند سال اخیر انگار توانسته مخاطب عام ادبیات را هم به سمت خود بکشاند طوری که آثار ترجمه های ژاپنی به چاپ چندم برسد. یکی از این نویسنده های پر آوازه ژاپنی در همه جای جهان و ایران موراکامی است. به بهانه استقبال از این نویسنده در ایران می خواهیم این بار درباره ادبیات ژاپن بنویسیم.

وقتی سامورایی ها شعر می خوانند

نسل ما ژاپن را نه با سامورایی هایش می شناسد نه با ادبیات کلاسیک معروفش در جهان و نه تئاتر و سینمای تأثیرگذارش در غرب. نسل ما ژاپن را با هاچ زنبور عسل و فوتبالیست ها و میتی کومان می شناسد. ماها یک جورهایی تمام تفریح دوران کودکی مان همین کارتون ها بود. اما از این تفریح ساده که بگذریم هنر ژاپن دارای مؤلفه های مشخصی است که در تمام جهان شناخته شده است. یکی از همین مؤلفه ها هایکوست. هایکو نوعی شعر ژاپنی است که دارای خصوصیات خاصی در فرم است. شاید توضیح دادن این خصوصیات زیاد مشخص نباشد چون برمی گردد به فرم خود زبان ژاپنی، اما یکی از مهم ترین مشخصه های این شعر این است که برای توصیف «یک لحظه» به کار می رود، یک جورهایی شبیه غزل فارسی خودمان است، انگار زمان را فریز می کند. هایکونویسی سال هاست که در ایران مد است، البته در اروپا هم نویسنده هایی وجود دارند که به سبک هایکو شعر می گویند.

دغدغه اصلی این شاعران هایکو از همان اول طبیعت بوده و فصل ها را به سبک عجیب و غریبی توصیف می کنند و به همین خاطر است که در شعر فارسی با غزل مقایسه می شود.

دنیای ژاپنی

بر خلاف آن چیزی که همه ما فکر می کنیم ادبیات ژاپن سال هاست که در جهان مطرح است و نویسنده های زیادی دارد که جهانی هستند. دو تن از نویسنده های ژاپن برنده جایزه نوبل شده اند و در کنار این نویسنده ها چندین نویسنده مطرح جهانی دیگر هم دارد. یاسوناری کاواباتا نویسنده رمان «خانه زیبارویان خفته» اولین نویسنده ژاپنی است که برنده جایزه نوبل شد. گابریل گارسیا مارکز درباره این رمان می گوید که جزو تنها آثار ادبی جهان است که آرزو داشته نویسنده اش باشد. کنزابورو اوئه دیگر نویسنده ژاپنی است که برنده جایزه نوبل شده در کنار این دو نویسنده جهانی نام هایی مثل کویوآبه نویسنده رمان «زن در ریگ روان» و کازوئو ایشی گورو نویسنده «شبانه ها» نیز شهرت جهانی در ادبیات دارند. «زن در ریگ روان» داستان زن و مردی است که در یکی از روستاهای ساحلی جهان در یک گودال گیر افتاده اند و و هر آن احتمال دفن شدن آ ن ها توسط ماسه های ساحل است که با باد تکان می خورند. یکی از مطرح ترین آثار ادبیات ژاپن در جهان این رمان است. از طرفی کازوئو ایشی گورو نویسنده ژاپنی_انگلیسی که طرفداران زیادی در اروپا دارد جزو نویسنده های معاصر ادبیات ژاپن است.

هفت سامورائی

فکر کنید کشوری که این همه داستان نویس جهانی دارد مگر می تواند سینما نداشته باشد. به قول منتقدهای سینمایی، ژاپن بر روی ستون های عظیمی بنا شده که یکی را نقاشی سامورایی و دیگری را ادبیات این کشور نامیده اند.

روی همین حساب وقتی نام های دایناسورهای سینما مثل اوزون، کوروساوا، میزوگوچی و کوبایاشی را می آوریم اگر دقت کنیم می بینیم که اکثر شاهکارهای این فیلم سازها یا اقتباس است و یا نگاهی به یکی از اسطوره های قدیم ژاپن. اگر ما همین مسیر را می رفتیم یعنی سینمای مان راه سینمای ژاپن را می رفت و از ادبیات خودمان استفاده می کرد در طول این صد سال شاید قله های رفیعی را در هنر جهان فتح کرده بودیم.

ادبیات آن هم از نوع رستورانی



اگر کتابخوان باشید یا علاقه ای نسبت به ادبیات داشته باشید حتما نام «هاروکی موراکامی» را شنیده اید. نویسنده ای که در این یکی دو سال اخیر، به یکی از پرفروش ترین نویسنده های خارجی زبان در ایران تبدیل شده و در ادبیات جهان هم نامی آشنا دارد. اما نگاه فرنگی ها به موراکامی با نگاه ما شرقی ها به این نویسنده فرق می کند. همان طور که قبلا گفتیم ادبیات ژاپن نامی آشنا در جهان دارد، اما شیوه نگارش و نگاه نویسنده های گذشته ادبیات ژاپن هم به کشورشان و هم در فرم داستان نویسی دارای نوعی شاعرانگی کلاسیک است.

در صورتی که وقتی با موراکامی تماما روبه رو می شوید با فرهنگی نیمه سنتی و نیمه مدرن روبه رو شده اید، فرهنگی که گاهی در عین مستند بودن داستان، برای شما شبیه رویا می ماند و گاهی هم انگار موراکامی در کلاس درسی حاضر شده و دارد برایتان درباره فرهنگ و زبان ژاپن تدریس می کند و شما مدهوش این داستان ها شده اید. تقریبا می شود گفت موراکامی هرچه تازه نوشته به فارسی ترجمه شده و همه کارها هم به چاپ چندم رسیده است. اولین اثرش که به فارسی ترجمه شد و اصطلاحا ترکاند، «کافکا در کرانه» نام دارد. رمانی که بخشی از آن درباره پسری ۱۵ ساله است که از خانه فرار می کند و در بخش دیگر راوی رمان پیرمردی است که دچار عقب ماندگی ذهنی است و این عقب ماندگی به او این قابلیت را داده که با گربه ها صحبت کند. در شکل اولیه انگار با داستان پیچیده ای روبه رو هستیم اما در واقع این طور نیست.

باید بخوانید و تجربه کنید که به چه سادگی این مسئله را بررسی کرده. جالب است که موراکامی معروف تا ۲۹ سالگی در نزدیکی های شهر توکیو کافه ای داشته و زندگی اش را با کار سخت از این راه می گذرانده. خودش دلیل داستان نویس شدنش را توپ بیسبال می داند! که در یکی از مسابقات محلی تیم مورد علاقه اش به آسمان پرتاب کرد. می گوید همان لحظه که در استادیوم نشسته بودم و بازی را می دیدم به خودم گفتم باید داستان نویس شوم و موراکامی معروف از همین جا شروع به نوشتن کرده است، فکرش هم مو به تن آدم را سیخ می کند!

بقیه کتاب های موراکامی که به فارسی ترجمه شده اند هم این ها هستند: «پس از تاریکی»، «از دو که حرف می زنم از چه حرف می زنم»، «دیدن دختر صد در صد دلخواه در صبح زیبای ماه آوریل» ، «کجا ممکن است پیدایش کنم؟»




نویسنده: حمیدرضا کیا









__________________



taha آفلاین است   پاسخ به نقل قول چوق/پاداش
کاربر زير از taha بخاطر پست مفیدش تشکر کرده است
♠ SIMA ♠ (10-28-2015)